Wszystkie zasady · B1 · 6 min
No lo hagas
jak powiedzieć „nie rób”: no hables, no vengas
W skrócie
Żeby powiedzieć „nie rób”, użyj no + subjuntivo w czasie teraźniejszym, dla każdej osoby: no hables, no hable, no habléis, no hablen. Zaimki przechodzą przed czasownik: díselo → no se lo digas.
Przykłady
No hables tan alto, el bebé está durmiendo.
Nie mów tak głośno, dziecko śpi.tú, czasownik na -ar
No comas tan rápido.
Nie jedz tak szybko.tú, czasownik na -er
No vayas sola por la noche.
Nie chodź sama w nocy.nieregularny: ir → vayas
Por favor, no fume aquí.
Proszę tu nie palić.usted, grzecznie
Niños, no habléis todos a la vez.
Dzieci, nie mówcie wszystkie naraz.vosotros (Hiszpania)
No se preocupen, ya está todo listo.
Niech się państwo nie martwią, wszystko już gotowe.ustedes + zaimek
No me lo digas, ¡quiero adivinarlo!
Nie mów mi, chcę zgadnąć!dwa zaimki przed czasownikiem
No te sientes ahí, está mojado.
Nie siadaj tam, jest mokro.zwrotny: te przed czasownikiem
Formy
| sí | no | |
|---|---|---|
| tú | habla | no hables |
| usted | hable | no hable |
| vosotros | hablad | no habléis |
| ustedes | hablen | no hablen |
| tú · hacer | haz | no hagas |
| tú · ir | ve | no vayas |
| tú · sentarse | siéntate | no te sientes |
| tú · decírselo | díselo | no se lo digas |
Najważniejsze
no + subjuntivo, dla wszystkich
Każda osoba dostaje subjuntivo w czasie teraźniejszym. Dla tú czasowniki na -ar kończą się na -es, a na -er/-ir na -as, czyli na inną samogłoskę niż w poleceniu twierdzącym: habla → no hables, come → no comas, abre → no abras. Dla usted i ustedes formę już znasz, wystarczy dodać no: no pase, no pasen.
No abras la puerta a nadie.
Po no bez krótkich form
Osiem krótkich form dla tú (di, haz, ve, pon, sal, sé, ten, ven) służy tylko do „zrób”. Po no użyj subjuntivo: no digas, no hagas, no vayas, no pongas, no salgas, no seas, no tengas, no vengas.
No salgas sin abrigo, hace frío.
Zaimki przed czasownikiem
W poleceniu twierdzącym zaimki doklejają się na końcu; z no przechodzą przed czasownik, w tej samej kolejności (najpierw osoba): díselo → no se lo digas, siéntate → no te sientes, levantaos → no os levantéis. Nigdy „no dímelo”.
¿Las llaves? No se las des a Pedro.
Znak akcentu znika
Díselo i siéntate potrzebują znaku akcentu tylko dlatego, że zaimki są doklejone na końcu. Kiedy przechodzą przed czasownik, wraca on do zwykłej postaci i znaku nie potrzebuje: no se lo digas, no te sientes, no me lo compres. Końcówka vosotros zachowuje własny akcent: no habléis.
No me lo cuentes ahora.
Vosotros: no habléis, nigdy no hablad
W Hiszpanii „nie róbcie” dla vosotros to też subjuntivo: hablad → no habléis, venid → no vengáis, sentaos → no os sentéis. Forma na -d służy tylko do „zróbcie”. W Ameryce Łacińskiej tę rolę pełni ustedes: no hablen.
¡No gritéis! (España) · ¡No griten! (Latinoamérica)
Sprawdź się
No ___ la puerta, por favor.
cierracierres
Pokaż odpowiedź
No cierres la puerta, por favor.
po no nigdy forma twierdząca → no cierres
¿El secreto? No ___ a nadie.
se lo digasdíselo
Pokaż odpowiedź
¿El secreto? No se lo digas a nadie.
z no zaimki idą przed czasownik → no se lo digas
Najpierw przeczytaj: Imperativo afirmativo, Presente de subjuntivo, Se lo, se la
Ćwicz w Pokito.
12 pytań do tej zasady w aplikacji, a każdy błąd wraca, aż się utrwali.